‘De bulldozer-methode’

We mogen dan al jaren dezelfde premier hebben, de kans dat hij al doende zijn ervaringen omzet in nieuwe werkmethoden is nul. En de maatschappij heeft die boodschap inmiddels begrepen. Hoe lang wordt er al aangemodderd met de toeslagenaffaire? Hoeveel Groningers wachten nog steeds tevergeefs op de versterking van hun door aardbevingen beschadigde huizen? Hoelang weten we al dat er nu echt iets aan het stikstofprobleem moet worden gedaan? En gaan we niet weer met open ogen, zonder enig plan van aanpak, op weg naar het volgende coronadebacle? Van de politiek zullen we het niet moeten hebben. Het mogen dan ingewikkelde opdrachten zijn, daarvoor zitten die heren en vrouwen op het pluche. En vergeet onze gewaardeerde kamerleden niet. Die doen niet, of in elk geval onvoldoende, waarvoor ze zijn aangesteld. Niet alleen de regering controleren, maar ook zelf pro-actief meebesturen. Zij zaten, met uitzondering van een enkeling, bijvoorbeeld te slapen toen het leven van duizenden gezinnen werd verwoest. Ze hebben grote hoeveelheden boter op hun hoofd.

Mensen zijn het vertrouwen in de politiek kwijt. En niet alleen het vertrouwen in de Europese of de landelijke politiek, maar ook de bestuurders op regionaal en lokaal niveau slagen er maar niet in daadkrachtige besluiten te nemen. Stelling te nemen tegen maatregelen die of niet helpen of het probleem vooruitschuiven. We hebben te maken met een nieuwe politieke mode, de zogeheten bulldozer-methode. Probleem? Schuif het zo lang mogelijk voor je uit, of als dat écht niet meer kan, maak een ander verantwoordelijk. Zo wordt de oplossing voor de stikstofproblematiek nu overgelaten aan provincies. Over de schutting ermee, stel een termijn in waarop de provinciebesturen met een oplossing moeten komen, in dit geval een jaar. Het is niet moeilijk te voorspellen hoe er juni 2023 vanuit Den Haag zal worden gereageerd. Foei, niks van gebakken, weet je wat? We stellen een commissie in. Poetins gaschantage zal komende winter leiden tot kou in huis, die zelfs met drie truien niet valt te bestrijden. Ik heb alvast zes kuub hout laten aanrukken, maar niet iedereen heeft een houtkachel of open haard. De Haagse reactie? Ook nu al uit te tekenen. We konden er niks aan doen. Russen zijn stout, Europa reageerde niet alert, we konden pas laat starten met het aanleggen van voorraden en wie had nu zo’n koude winter met ‘s nachts zelfs af en toe vorst voorspeld?

Geen daadkracht, geen samenwerking, alleen met alle macht vasthouden aan het pluche. Als die vraagstukken echt boven je pet gaan, dan heb ik een voorstel. Ga iets anders doen, val de Nederlandse maatschappij niet lastig met je broddelwerk. Intussen gaan allerlei groeperingen zelf aan de slag. Neem Caring Farmers, een groep van zo’n driehonderd kringloopboeren die het heft zelf in handen nemen, die hun eigen plannen maken om de problemen het hoofd te bieden. Zij hebben het vertrouwen definitief verloren, demonstreren niet, maar bedenken zelf oplossingen. Banken financieren hun plannen niet, ‘te risicovol’, private investeerders doen dat wel. Gelukkig zijn er dus nog Nederlanders die hun verstand gebruiken. Je zou er moedeloos van worden.

Hans Eberson