‘Highlights from MANNA & Blue’
How well do you remember the 2010’s?
“Eigenlijk zijn we niet zo van het terugkijken”, zegt Sander Hendrix. “En dat terwijl het laatste decennium toch echt bijzonder was.” We maken graag een uitzondering, met een terugblik op grappige, briljante, soms unieke, maar altijd spraakmakende gebeurtenissen. En, oh ja, ‘Don’t fuck with the people from MANNA’.
MANNA opende in 2009, iedereen verklaarden Sander Hendrix en Aïda Papilaja voor gek. Een luxe hotel annex restaurant openen in crisistijd? Ze tonen lef en lef loont, het wordt snel een doorslaand succes. Blue & Juliette starten zeven jaar later in het staartje van diezelfde crisis, maar kennen desondanks ook een vliegende start. Een mooi bewijs dat kwaliteit, eigenheid en echte gastvrijheid onder alle omstandigheden komen bovendrijven. “Wanneer je dat zo zegt klinkt het heel eenvoudig”, vertelt Sander. “Dat was het niet, wel gedenkwaardig.”
World Luxury Award
MANNA en Blue zijn op meerdere fronten koploper met de dingen die ze doen en deden. Hun grafity-actie rond de Vierdaagse, die overal in de stad de kortste route wees naar het beste restaurant en ‘by far’ het mooiste hotel. Het zorgde voor enorme opschudding bij de gemeente, ambtenaren overstuur, maar het werd een super marketingstunt. “We hebben de volgende dag de afbeeldingen wel van de stoepen moeten verwijderen.” En dan die reusachtige 1 op het terras van MANNA, nadat ze waren uitgeroepen tot beste hotel in Nederland. Een publiekstrekker eersteklas. Daarna het winnen van de World Luxury Award. “Gouden beeldje ophalen in Thailand, dat was wel bijzonder ja. En Sebastiaan als ‘Golden boy’ in DDWD, nog mooier. Dat waren mooie acties voor de promotie van ons hotel, maar misschien nog leuker was de enorme lol die we er mee hadden.”
Don’t fuck with MANNA!
En dan hun actie tegen reserveringsite IENS, geïnspireerd op tekst van hoofdrolspeler Al Pacino (Tony Montana) in de film Scarface: ‘Don’t fuck with Tony Montana!’ IENS plaatste zeer negatieve reviews van gasten die nooit bij MANNA hadden gegeten of in het hotel hadden geslapen. “Dat kunnen wij ook, ‘don’t fuck with the people from MANNA!’ We gaven aan iedereen die ons een geplaatste zeer goede review kon tonen een doos rosé. Nou, dat nieuwtje ging rond hier in de studentenscene. Een doorslaand succes, kostte wel een berg rosé, tot ze bij IENS wakker werden en ons blokkeerden. Intussen hadden we alweer de landelijke pers. Op 9 januari jongstleden maakte RAMBAM nog gehakt van de reviews en rankings van wat inmiddels The Fork was gaan heten. De naam IENS was namelijk een beetje besmet.” Sander herinnert ook aan wat inmiddels is uitgegroeid tot een traditie: de kerstverlichting bij MANNA en Blue. “Mensen rijden er voor om.”
Change
Er is in de afgelopen tien jaren heel veel veranderd. Het aantal suites en kamers werd bijvoorbeeld uitgebreid naar 41 (en er zijn plannen om verder te groeien). “Dan heb ik het niet alleen over een complete restyling van MANNA, de nog grotere nadruk op de kwaliteit van onze keukens en ook niet over nieuwe concepten. Dan heb ik het met name over wat er aan de achterkant van ons bedrijf gebeurt, het deel dat de gast nooit krijgt te zien. Er is namelijk vooral veel werk verzet in het voortdurend professionaliseren van de complete hospitaly-organisatie.” Sander en Aïda hebben een duidelijke visie op gastronomie en hospitality en aan die visie hebben ze altijd onverkort vast gehouden. “Wij gaan voor een tastbare beleving die altijd van de hoogste kwaliteit moet zijn, daarvoor is maximaal commitment van iedereen nodig en doen we alles met de lange termijn in ons vizier. Gasten moeten blind op onze kwaliteit kunnen vertrouwen, iedere keer weer wanneer ze hier over de drempel stappen. Dat is hard werken, dat is ook nooit klaar, maar gaat zeven dagen per week door. En dat doen we met liefde en plezier, want de hospitality-branche is ons leven.”
