Column Siv van Hegelsom: Ik sta er nog steeds

Ik ben misschien gewoon een doodgewone jongen uit het dorp.

Geen studie afgemaakt, ik kon ooit een goede judoworp.

Toen wierp ik me voor de leeuwen en begon ik maar te vechten,

met de hoop op beter, maar het werd alleen maar slechter.

Ik kon m’n voeten niet meer vinden, want daar was ik naast gaan lopen.

Wie praat er over schoenen? Die waren overbodig.

Luchtkastelen als in Disney, ik zag de bergen al liggen.

Ik was er bijna, kon het ruiken, succes zou me verlichten.

Toen viel alles om, kon ik alleen nog maar verliezen.

Althans dat dacht ik, terwijl ik juist opnieuw kon kiezen.

Kreeg van alles voor m’n kiezen, pakte m’n biezen en vertrok.

Terug naar het dorp, naar m’n oude kinderhok.

Als je de weg kwijt bent, moet je terug naar de basis.

Dat zei Buddha ooit, ik geloof nu dat het waar is.

Op m’n oude slaapkamer smeedde ik m’n nieuwe plannen.

Steeds meer kreeg ik door hoeveel ik zelf was veranderd.

Anderen die zeiden het, maar ik was niet ontvankelijk.

Ik stond er wel voor open, maar van binnen was ik bangelijk.

De angst om alles kwijt te raken, had me angstvallig hard geraakt,

In plaats van het verschil te maken, wachtte ik tot ik het had gemaakt.

De grootste verandering nu is de rust in m’n hoofd,

niet de kring van mensen om me heen die altijd hebben geloofd,

dat ik mezelf wel weer ging vinden, ik moest m’n kop stoten,

‘Je leert alleen maar van je fouten’, ‘zaag maar aan je eigen poten’.

Voel me nu fitter, meer verbonden, kan weer gunnen en genieten.

Hoe zuur die tijd ook was, ik had ‘m eigenlijk wel verdiend.

Want hoe je het ook wendt of keert, wat je geeft krijg je terug.

Ik kreeg de wind van voren, dus ik draai nu met m’n rug.

Ik keer de rug toe naar gedoe en omarm het in m’n leven.

Heerlijk om te weten dat ik dit al heb beleefd.

Het is vast niet afgelopen, maar ik sta er nog steeds.

En ook jij mag er zijn, want ik sta er nog steeds.

Siv van Hegelsom