Column Wouter van der Loon: ‘De Klik’

Een van de meer belangrijke veranderingen in het leven is het aangaan van een relatie.  Overigens ook het afsluiten van een relatie is een belangrijke verandering. Daarover een volgende keer.

Je ontmoet iemand, je vindt elkaar leuk, interessant en spannend en je staat open voor een groeiproces dat in het mooiste geval leidt tot liefde.  Dat begin is vaak ‘de klik’.  Ik heb me vaak afgevraagd wat dat nu precies is, die klik.  Is het echt een concreet fenomeen of een indicatie van een verzameling van vage (maar relevante) fenomenen.

Onderdeel van de klik is vast dat je elkaar aantrekkelijk vindt.  Maar ik heb meerdere malen gedate met een dame die ik zeker aantrekkelijk vond, maar waarbij ik niet het gevoel had van een klik. Mijn conclusie is dus dat de klik meer is dan alleen opspelende hormonen of een aangenaam uitzicht.

Een tweede element is ongetwijfeld het gevoel dat er iets van wederzijdsheid is.  Dat je de ander niet alleen leuk vindt, maar ook signalen opvangt dat die ander jou leuk vindt.  Dat maakt ook dat een klik weer wat anders is dan verliefdheid, want die kan zeker wel eenzijdig zijn. Wat dan natuurlijk weer ongelofelijk vervelend is.

Ik zie een klik vooral als een oproep om het ontdekkingsproces naar elkaar voort te zetten. Te kijken of het met de ander wat kan worden. In de hoop dat er uiteindelijk iets ontstaat wat liefde genoemd kan worden. De klik als uiting van allerlei verlangens en als basis van een intentie: Jij bent leuk en ik wil je beter leren kennen.

Verliefdheid  is denk ik  wat anders dan de klik. Je kunt verliefdheid zien als (soms wat lastige) lichamelijke sensaties, vaak aangeduid als vlinders in de buik. In de oosterse filosofie wordt verliefdheid vaak gedefinieerd als het zoeken bij iemand anders, naar iets wat je zelf mist. Ik herken dat bij mijzelf nooit zo, maar dat wil uiteraard niet zeggen dat het niet zo is.

Toen ik mijn kleindochter voor het eerst in de armen hield was er ook verliefdheid. Een verliefdheid die zich snel ontwikkelde in een liefde die zeker vergelijkbaar is met de liefde voor mijn eigen kinderen. Maar ik zou deze verliefdheid niet omschrijven als een klik.

En dan is er nog zo iets als verbinding. Een klik op een wat dieper niveau? Ik denk zelf dat verbindingen tussen mensen vooral ontdekt moeten worden, meer dan dat ze gemaakt kunnen worden.  Er moet iets zijn tussen twee mensen, hoe vaag dat op zichzelf ook is. Je kunt die verbinding overigens wel stuk maken, dus niet maken maar wel verknallen. Wellicht is de klik het signaal vanuit ons systeem dat die verbinding mogelijk aanwezig is.

Samenvattend is die klik zowel iets heel concreets, op basis waarvan we belangrijke beslissingen durven nemen, maar gelijktijdig een weinig grijpbaar en definieerbaar fenomeen. En als de eerste ontmoeting leidt tot liefde, transformeert de eerste klik dan in iets groters of is die klik min of meer semipermanent geworden?

Wouter van der Loon

Organisatiecoach, mediator en docent